Wat een fantastische belevenis!!!. Wintersport zoals het alleen in de brochures en films voorkomt. Strak blauwe lucht, pistes die baden in een warm ochtendzonnetje. Alles bedekt met een verse laag sneeuw waar nog niets of niemand een spoor heeft getrokken...


We zitten in hotel Alpina in het centrum van Grindelwald. Voorhet hotel ligt het treinstation. Hiervandaan gaan de treinen richting Interlaken en gaan er ook treintjes richting Lauterbrunnen en de Jungfrau Joch. Hier liggen vele pistes en kom je langs de indrukwekkende Eiger Nordwand. Deze Alpenreus is 3.970 m hoog en behoort tot de moeilijkste te beklimmen toppen van de Alpen. De Jungfrau Joch is het eindpunt van de Jungfrau marathon die wij (Tatje en ik) overwegen om te doen, volgend jaar september?





Na 20 min met het treintje zijn we boven aangekomen. We zoeken mbv een pistekaart uit waar we allemaal naar toe kunnen. Te veel om te kunnen kiezen, we nemen dus een willekeurige stoeltjeslift naar boven. Eenmaal boven zien we het hele skigebied. De dag is al goed en we hebben nog geen meter geskied. Het volgende spannende moment: mijn nieuwe skies!!
Het is even wennen. Ze zijn korter, scherper, stugger en reageren sneller op het verplaatsen van mijn gewicht. De hele dag blijft het wennen, werken, uitproberen maar het gaat stilaan beter.




Na 2 uur skien gaan we voor een drankje naar de dichtsbijzijnde net geopende pistebar. Echt Zwitsers: uit de boxen knalt echte kermis / jodelmuziek met accordeongeluiden. Ik houd dit ongeveer 20 minuten vol, daarna gaan we door het hele gebied. Voortdurend zien we de Eiger opdoemen. Ook zijn er veel wouden, ook prachtig om door heen te skien met al die verse sneeuw op de bomen.



Ook weer een leuke ervaring zijn de ankerliftjes. Niet gedacht dat ze nog bestaan, samen met Tat een duetje gedaan met het anker achter ons. We besluiten om te gaan lunchen in Wengen. Wengen is een autovrij dorp aan de andere kant van de berg.




Het was nog eventjes puzzelen met het pistenplan om de route naar Wengen te bepalen. Eenmaal alle pistenummers in onze hoofd te hebben opgeslagen, zijn we aan een hele lange en een hele mooie afdaling begonnen. De afdaling ging deels dwars door de beroemde ´Lauberhorn Weltcup Abfahrt´. Natuurlijk heeft Patat gewonnen! Rond een uur of half 2 zijn we in Wengen aangekomen op zoek naar een geschikt tentje om onze ijskoude teentjes te warmen, mijn uitgedroogde keel (ben snikverkouden en moet dus continu door mijn keel ademen) te smeren en het hongerige maagje van Hein te vullen. We zijn beland in restaurant ´Pasta en zo´. Hein had plotseling zo´n trek in een koolhydraatrijke pastamaal; al meerdere malen heeft hij luidkeels aangekondigt dat hij zich tenslotte hier wil laten verwennen... zou het alleen om eten en drinken gaan?... vermoed dat spartaans leven, keiharde training en idem dieet thuis weer zal moeten beginnen. Maraton met hier en daar een klein spekrandje werkt niet zo gunstig op je eindtijd... Maar genoeg geplaag. We hebben heerlijk gelunched en rond een uur of half 3, kwart voor 3 hebben we besloten richting Mannlichen terug te gaan. Maar niet voordat we in lokale COOP supermarkt een XXL pak zakdoekjes hebben gekocht. Ik begon het een beetje zat te worden om elke toilet die ik tegen kwam van een verse, schone papierrol te moeten beroven...want ik nies, snotter, snuit aan een stuk door. Soms tot de ergenis van mijn vakantiegenoten en mijn tijdelijke medepassagiers in de liften...
Eenmaal boven bij de Mannlichen liften, voelde ik me erg rot en dacht langzamerhand richting ´huis´ te moeten keren. Maar frisse alpiene lucht doet wonderen, biedt zelfs enige verlichting voor mijn neus, en dus besloten we om door te skieen. Het was nog eventjes spannend of we de laastste lift ´Arven´ zouden halen (waar hebben we dit ook alweer meer meegemaakt) . Maar we waren gelukkig op tijd en konden dus via een superlange, mooie afdaling door de bossen waar je om de haverklap wordt gewaarschuwd om te stoppen voor overstekende reeen (met sleetjes?). Helaas aan bijna het einde met zicht op Grindelwald was de piste ineens afgesloten, we snappen niet waarom, er lag overal veel sneeuw en alsnog de trein richting Grindelwald te nemen. De lagere gedeeltes van de piste waren nl. gesloten. Onbegrijpeli!jk, want ik zou zeggen: sneeuw zat! Maar goed, zo werden we bijna bij de voordeur afgeleverd. Eventjes snel ski spullen uitdoen, spijker- en joggingbroek aantrekken en op naar de supermarkt. We hebben nl. besloten om vanavond NIET uit eten te gaan maar kijken of we iets lekkers kunnen vinden en op onze hotelkamer kunnen oppeuteren...Ik als treasurer kan het natuurlijk niets dan goedvinden: ipv +/- CHF 80 zijn we slechts kleine CHF 30 kwijt en Heins salade was naar eigen zeggen net zo lekker, zij het niet lekkerder dan in een restaurant.
Nou, luitjes, ga zo afronden want volgens Hein ben ik nog iets te jong voor mijn memoires... Slaap lekker, ik weet zeker dat wij dat zullen doen.
Kus, Patat & Hein